Naamloze pagina

Ik wist niet ...

Ik wist niet
          wie jij was.
Ik kende je niet.
          Nooit eerder
had ik weet van je.

Nu, ben jij pijn
          en angst en diep
onmachtig diep verdriet.
Je kon niet boos zijn zelfs,
je angst niet uitschreeuwen.

Dichtgesnoerd, ingeklopt,
steeds opnieuw, kon jij
          niet anders dan
versplinteren. Verloren,
bij voorbaat verloren.

Nu, er is geen
          Nu. Je kwam
zoveel te kort dat je
          niet kon zijn.
Toch, er is een dag

Er is een lente,
bloeitijd voor jouw
zijn, jouw deel
in mij. Vol-ledig
onvergankelijk Nu.

En dan ...
weer verder dromen.
Vertrouwvol weten
jij bent in mij. Eén.
Ik heb je lief.